portalemerytalny.pl
W Unii Europejskiej nie ma wspólnego, ponadpaństwowego czy ponadnarodowego systemu emerytalnego.
Każdy kraj ma swój system wynikający z jego tradycji, stopnia zamożności, warunków demograficznych itp. Państwa członkowskie są jednak zobowiązane wobec swoich mieszkańców do sumowania ich okresów uprawniających do nabycia świadczeń w różnych państwach UE, obliczenia wysokości tych świadczeń w oparciu o system obowiązujący w kraju, w którym trwało ubezpieczenie (zatrudnienie) i wypłacania emerytury w państwie aktualnego zamieszkania ubezpieczonego. W praktyce, jeśli pracowałeś w kilku państwach Unii po trochu, za krótko, by w którymkolwiek z tych państw uzyskać, na mocy obowiązujących tam przepisów emerytalnych, prawo do świadczenia, ale w sumie osiągnąłeś staż ubezpieczeniowy uprawniający do emerytury, to będzie ci ona przyznana.
Do okresów ubezpieczenia w państwach UE zalicza się okresy opłacania składek, zatrudnienia, pracy na własny rachunek oraz równorzędne, uznane przez ustawodawstwo danego państwa (np. w Polsce okresy urlopu macierzyńskiego lub pełnienia zasadniczej służby wojskowej). Uwzględniane są również okresy zamieszkania w państwach, w których uprawniają one doświadczeń, np. w Islandii, Holandii, Norwegii, Danii i Szwecji. Okresy pracy lub zamieszkiwania w innych państwach członkowskich Unii uwzględnia się tylko wtedy, gdy nie pokrywają się z okresami ubezpieczenia w Polsce. Wysokość emerytury „składanej” oblicza się zawsze na korzyść ubezpieczonego.